Postawione w tytule pytanie, nieco przewrotne i ironiczne, dotyka dwóch istotnych aspektów (nie)obecności kobiet w świecie sztuki. Z jednej strony nawiązuje ono do utartych schematów postrzegania praktyk artystycznych jako niedostępnych dla kobiet, z drugiej zaś wyraża zaciekawienie, a może jednak powątpiewanie w moc kobiecego przekazu, jego profesjonalizm i siłę realnego oddziaływania. Przez wieki bowiem twórczość artystek była marginalizowana, częściej łączona z rzemiosłem niż sztuką, a ich prace zapełniały przede wszystkim muzealne magazyny. Dopiero rozkwit feminizmu, wzmożone zainteresowanie przeszłością oraz świadomość uwarunkowań społecznego i kulturowego funkcjonowania kobiet, otworzyły drogę ku pogłębionym studiom pozwalającym uchwycić ich rozmach, ekspresję, krytyczny wymiar kobiecej wyobraźni i ich społeczne zaangażowanie, które wyrasta ze specyficznych, odrębnych doświadczeń.
W ostatnich latach także w Polsce pojawiło się wiele ważnych publikacji i wystaw wychodzących naprzeciw potrzebie budowania nowego kanonu (historii) sztuki, w którym w pełni uwzględniony zostanie potencjał kobiecych praktyk artystycznych. Wykład ten, oparty na subiektywnym wyborze prac, stanowi zachętę do refleksji nad współczesną sztuką kobiet i jej recepcją w Polsce.
PROWADZĄCA:
Magdalena Maciudzińska-Kamczycka historyczka sztuki, studia magisterskie i doktoranckie ukończyła w Instytucie Historii Sztuki UAM w Poznaniu. Pracuje w Katedrze Historii Sztuki XX wieku w Europie Środkowej i na Emigracji na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Zajmuje się głównie reprezentacją judaizmu, zagadnieniem kraj-obrazu oraz feminizmem w sztuce.