Współczesny świat przyspiesza w niemal każdej sferze – od gospodarki i technologii, po kulturę, politykę i życia codzienne. Paradoks przyspieszenia polega na tym, że im szybciej rozwija się cywilizacja, tym trudniej realizować ideały zrównoważonego rozwoju. Logika krótkoterminowych korzyści i natychmiastowych efektów wypiera refleksyjność, stabilność, umiar i zdolność do długofalowego myślenia, tj. składowe etyki środowiskowej, tworząc przy tym system, w którym tempo staje się wartością samą w sobie.
W prezentacji podjęta zostanie próba odpowiedzi przede wszystkim na pytanie, czy możliwe jest odzyskanie etycznej równowagi w epoce przyspieszenia, przywrócenie refleksyjności, stabilności i umiaru na rzecz długofalowego myślenia o środowisku i przyszłych pokoleniach, rezygnując przy tym z logiki natychmiastowości na rzecz logiki odpowiedzialności. W przypadku odpowiedzi pozytywnej poruszona zostanie również kwestia – jak można to osiągnąć, spowalniając tempo, nie rezygnując z rozwoju.